Acteur, mimer en theatermaker

Acteur, mimer en theatermaker

Theaterwezen

De begrippen performer en maker liggen voor mij dicht bij elkaar. Ik zou mezelf een spelende maker noemen (een begrip binnen de mime waar ik mij goed mee kan verbinden). Ik maak en speel bijna altijd vanuit de vloer, vanuit datgeen wat er nu is. In de praktijk betekent dat dat ik weinig langs de kant stilzit en nadenk maar dat ik meteen dingen ga uitproberen. Als speler verlang ik dat ik mijn eigen logica kan vinden op de vloer.
“Ik ben een beelddenker, ik wil het voor me zien.
Sterker nog, ik ben een fysiekdenker, ik wil het doen en ervaren.”
Ik ben best wel breed getraind. Voordat ik aan de Mime-opleiding begon in 2017 was er voornamelijk veel focus op het “traditionele acteren”, tekst- en muziektheater. Met verschillende lessen, opera’s, en producties kwam ik al vroeg in contact met theater.
Tijdens de Mime-opleiding ben ik mij meer gaan interesseren in het fysieke aspect van acteren, ben ik mij gaan verdiepen in mijn lichaam met zijn mogelijkheden en grenzen. Ik heb de mogelijkheid gekregen om mijn visie wat betreft theater(maken) te onderzoeken en ontwikkelen. Ik heb veel verschillende lessen gevolgd zoals; houding, Mime Corporel (mime techniek), acrobatiek, Kung Fu, Chi Kung, yoga, partnering, Laban en verschillende soorten dans. Als constante leidraad heb ik gedurende de eerste drie jaar verschillende spel, tekst, mime en theorievakken gehad.
Daarnaast verschillende projecten met makers van buitenaf, van de Regie-opleiding en “eigen werk” projecten.
CV downloaden
Mijn scriptie
Recente projecten

Ik heb mensen horen zeggen dat…

…ik een precieze speler ben met een grote gevoeligheid voor ruimte en timing.
…een speelse impulsieve beweger ben met een groot lijf.
…ondeugend, absurd en nuchter kwaliteiten zijn die mij kenmerken.

…in het werkproces iemand ben met verrassend aanbod, iemand die meedenkt en speelt en maakt vol overgave.
…ik een speler met enerzijds weinig poespas, anderzijds erg divers qua kwaliteiten ben.

Wat is mime?

Laten we gelijk korte metten maken met het misverstand tussen mime en pantomime. Twee begrippen die absoluut niet hetzelfde betekenen. Waar pantomime vaak een uitbeeldend (bijna illustrerend) en clownesk karakter met zich mee draagt hoeft mime dit niet te hebben.
De Nederlandse mime zoals we die nu kennen is lang geleden ontkiemd bij Étienne Decroux wie de bewegingsleer Mime Corporel heeft ontwikkeld. Een techniek die nu nog op de Mime-opleiding word gegeven. Zijn Nederlandse studenten namen zijn techniek in 1960 mee naar Amsterdam om het daar door te ontwikkelen. Zo ontstond een mime-stroming in Nederland, die radicaal brak met het idioom van pantomime. Nederlandse mimespelers en makers gingen op vernieuwende manieren op zoek naar interdisciplinariteit. Met het lichaam en de beweging als uitgangspunt zochten ze naar kruisbestuivingen met muziek, beeldende kunst, poëzie en architectuur.
Uiteindelijk heeft Frits Vogels in 1962 de eerste versie van de Mime-opleiding opgericht. Sindsdien heeft de Nederlandse Mime belangrijke bijdragen geleverd aan vernieuwingen binnen het theaterlandschap.
Om nog iets specifieker in te gaan op de vraag “wat is mime?” wil ik graag verwijzen naar een quote van Marijn de Langen, theorie docent op de Mime-opleiding en theaterwetenschapper.
“De vraag” Wat is mime? ” Is vergelijkbaar met de vraag “Welke kleur heeft een kameleon?” Een duidelijk antwoord is niet mogelijk. Mime is soms rood, soms geel, soms traditioneel, soms vernieuwend, soms woordeloos, soms taalkundig, soms publieksvriendelijk, soms elitair, soms humoristisch, soms droevig, soms oneindig fascinerend en soms is er niets aan de hand. Geen van deze eigenschappen is inherent aan de mime. Zijn veelzijdigheid is zijn kracht. ”
Graag verwijs ik naar haar proefschrift “Mime denken”.